هدف پژوهش اولویتبندی عوامل خانوادگی مؤثر در تربیت دینی فرزندان بر اساس دیدگاه والدین دانشآموزان و روش تحقیق توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری والدین 4000 نفر از دانشآموزان مدارس راهنمایی دخترانه منطقه دو آموزش و پرورش قم بودند که 351 نفر از آنان بر اساس جدول براورد حجم نمونه از روی جامعه مورگان و کرجسی به شیوه تصادفی ساده به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای جمعآوری اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته حاوی 20 عامل در طیف سؤالات آرایش رتبهای با پایایی 878/0 مطابق آلفای کرانباخ استفاده شد؛ تجزیه و تحلیل اطلاعات بر اساس آزمون Z تکگروهی نشان داد که اولاً تمامی عوامل مورد مطالعه نمره Z بزرگتر از Z بحرانی در سطح اطمینان 99/0 برای آزمون یکدامنه بهدست آوردهاند. ثانیاً از دیدگاه والدین تلاش به منظور کسب روزی حلال در امرار معاش، تشویق فرزندان به صداقت و راستگویی، رعایت حقالناس، اعتقاد به وحدانیت خداوند متعال، افزایش و تقویت روحیه گذشت و فداکاری توسط والدین و پایبندی خانواده به روحیه عدالتگرایی و عدالتخواهی به ترتیب از مؤثرترین و اولویتدارترین عوامل خانوادگی تأثیرگذار در تربیت دینی فرزندان شناخته شد و پایبندی والدین به شئون اسلامی، التزام والدین به روزهداری در ماه رمضان، رعایت دستورهای دینی توسط والدین، برپاداشتن نماز توسط والدین در زمان مناسب، شرکت والدین در نماز جماعت و محافل قرآنی در الویتهای انتهایی قرار گرفت.
فضل الهی قمشی، سیف اله و ملکی توانا، منصوره. (1393). اولویت بندی عوامل خانوادگی مؤثر در تربیت دینی فرزندان. (e200886). پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی، 22(25)، e200886
MLA
فضل الهی قمشی، سیف اله، و ملکی توانا، منصوره. "اولویت بندی عوامل خانوادگی مؤثر در تربیت دینی فرزندان" .e200886 ، پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی، 22، 25، 1393، e200886.
HARVARD
فضل الهی قمشی، سیف اله، و ملکی توانا، منصوره. (1393). 'اولویت بندی عوامل خانوادگی مؤثر در تربیت دینی فرزندان'، پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی، 22(25), e200886.
CHICAGO
فضل الهی قمشی، سیف اله و ملکی توانا، منصوره، "اولویت بندی عوامل خانوادگی مؤثر در تربیت دینی فرزندان." پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی، 22 25 (1393): e200886,
VANCOUVER
فضل الهی قمشی سیف اله، ملکی توانا منصوره. اولویت بندی عوامل خانوادگی مؤثر در تربیت دینی فرزندان. پژوهش در مسائل تعلیم و تربیت اسلامی. 1393;22(25):e200886.